“Iedereen reddingsvest aan!”: Over De Oceaan-crew komt in hevige squall terecht
Over De Oceaan, elke zondag bij Play
De Lunous bevindt zich op zo'n 1.000 kilometer van het vasteland en nadert de doldrums: een grillige zone rond de evenaar waar de wind zomaar kan verdwijnen of plots fel kan aanwakkeren en zo voor hevige stormen kan zorgen. Kapitein Tom roept Kate Ryan bij zich om de weerradar te bekijken, en dat ziet er niet bepaald geruststellend uit. "Het is donkeroranje, en het neigt al naar rood", merkt Kate op. Lynn vraagt zich af of ze de squall nog kunnen vermijden, maar Kate is duidelijk: "We moeten erdoor!"
Aan boord wordt meteen alles in gereedheid gebracht. Alle luiken gaan dicht en losstaande voorwerpen worden stevig vastgemaakt. "Dit is een echte squall met veel wind. Mannen, pas op, iedereen reddingsvest aan!", waarschuwt Willem, die gefocust het roer overneemt. De regen valt met bakken uit de lucht, de golven beuken tegen de Lunous en iedereen probeert overeind te blijven. "Dit is geen plezierreisje", beseft Steven Defour. Ook Kate Ryan is niet op haar gemak: "Dit vind ik niet leuk." Timon is dan weer vooral onder de indruk: "Zo'n squall vond ik echt wel iets unieks. Overal waar we keken was water: onder ons, boven ons…"
Na vijf dagen zonder contact met familie of vrienden begint ook het gemis van het thuisfront zwaar te wegen. Ook bij Steven, die zijn pasgeboren zoontje, dat op dat moment amper 3 maanden oud is, moet missen. "Het zou leuk zijn mochten we af en toe iets van het thuisfront horen. Het is superleuk, maar ik mis mijn kinderen en mijn vrouw wel." Ook bij Ayana, Timon en Lynn slaat het gemis toe en vloeien er tranen. "Ik mis zijn pootjes", zegt Timon over zijn kat. Lynn begrijpt hem volledig: "Ik weet ook dat hij mij mist, mijn kat. Alleen poezenouders begrijpen zoiets."
Aan boord vertelt Steven over zijn begindagen als voetballer. Hij vertelt openhartig over de onzekerheden waarmee hij als jonge voetballer worstelde en hoe zijn thuissituatie hem gevormd heeft. "Ik ben heel timide als ik ergens aankom en hou mij vaak afzijdig. Ergens komt dat van vroeger, als kleine jongen. Wij hadden het niet zo breed, dus ik heb altijd wel moeten vechten om te bereiken wat ik heb bereikt. Ik zag altijd kinderen die meer hadden dan ik. Ik droeg bijvoorbeeld soms een hele week dezelfde kledij, omdat we gewoon niets anders hadden. En dan creëer je misschien ongewild een inferioriteitscomplex. Mijn enige happy place was lang het voetbalveld, omdat daar iedereen gelijk is."
Over De Oceaan, elke zondag bij Play
